Dominicaanse Republiek: Santo Domingo, Avenida Duarte

Inklappen
X
  • Filter
  • Tijd
  • Toon
Clear All
nieuwe berichten

  • Dominicaanse Republiek: Santo Domingo, Avenida Duarte

    Amigos, Compañeros

    M'n tijd in Colombia zit erop, de gestelde doelen zijn bereikt en het wordt zo langzamerhand weer eens tijd om te verkassen.
    Ik ben inmiddels al weer wat ouder en aangezien de sociale voorzieningen hier 0,0 zijn, is het nodig om eens aan de toekomst te gaan denken.

    Waarschijnlijk betekent dit ook dat ik niet meer op Hookers actief zal zijn, of ik moet ergens terecht komen waar schrijfstof voorhanden is, maar vooralsnog is dit niet de planning.
    Tot die tijd kunnen we nog even wat herinneringen ophalen, het volgende stukje komt uit het nu reeds 24-jarige dagboek van een Hoe*renloper, gedurende m'n 5 jarig verblijf in Santo Domingo, Dominicaanse Republiek.
    ----------------------------------------------------------------------

    Ik was ter plaatste getrouwd met een Dominicaanse fierra, dus m’n escapades waren niet echt makkelijk…

    Op een avond had ik een goede smoes en kon ik even de straat op.
    We woonden toendertijd in de buurt van een grote winkelstraat, genaamd Avenida Duarte.

    Overdag is deze Avenida een drukke winkelstraat. ’s Avonds veranderd dit volkomen en wordt het een complete hoe*renbuurt met alles erop en eraan. Dikwijls valt de elektriciteit uit, wat het geheel nog bonter en mysterieuzer maakt. Er zijn veel duistere motels waar je voor weinig een kamertje huurt voor een paar uur.

    Ik wist uit ervaring vanaf welke hoek je kon scoren. Spannend want het wandelen is op z’n minst gevaarlijk te noemen. Behalve putas loopt er ook veel tuig rond, en je moest echt uitkijken dat je uit de buurt bleef.
    In totaal zijn er zo’n 10 tot 12 blokken te belopen. Ik ging dus op en neer, goed lookie lookie doen.
    Eigenlijk was het te link om te lopen, daar kwam ik al snel achter, beter zou het zijn om de auto te nemen.

    Er loopt van alles. Jong, oud, lelijk, redelijk, en een enkele knappe (verdwaalde) Dominicaanse.
    Geil als ik was, hoopte iets te vinden om eens stevig te wippen, en het hoefde niet per sé een prinsesje te zijn.
    Ik zag een meisje van rond de 18 jaar. Ze zag er nog redelijk uit, en het was vrijwel de enige die de moeite waard was, want de rest was drugsverslaafd en te verlopen.
    Ik liep langs en ze keek me aan. Ik keek haar aan. Ze liep achter me aan, mompelde iets wat ik niet echt verstond.
    Was ook niet nodig, we wisten waar het om te doen was.
    Op een straathoek bleef ik staan om een paar woorden met haar te wisselen. Er was niemand in de buurt, en we spraken een prijs af. Ik weet nog dat het iets van 10 gulden was.

    Ik had een paar blokken terug een redelijk hotel gezien. Het was absoluut belangrijk om je eigen hotel te kiezen. Als het meisje een hotel koos, kwam je misschien niet terug...
    Aangekomen bij het hotel rammelde ik aan het hek. Een verlopen dominicaan deed open en ik betaalde de kamer.

    Yesenia had een soort tuinmanpak aan. Ik had al gezien dat ze een buikje had, maar een kniesoor die daarop lette.
    Het leek wel of ze baalde. Ik wist niet waarom en vroeg maar niets, voor je het wist zei je iets verkeerds. Beter wachten tot na de daad.
    Ik hielp haar bij het uitrekken van het tuinmannen pak.
    Eenmaal zonder kleren werd al snel duidelijk waarom ze een buikje had....ze was 7 maanden zwanger!

    In Santo Domingo moet je af en toe hard zijn. Indien je je laat meeslepen door al het leed wat je ziet, ben je verkocht.
    Zo ook met Yesenia, logisch dat ik binnen enkele minuten begreep hoe haar verhaal in elkaar zat. Vriendje gehad die haar zwanger maakte, en toen de benen nam.
    Haar ouders kwamen erachter dat ze zwanger was, en gooiden haar de straat op.
    “Jij hebt le laten wippen, dus jij lost het nu maar op” hadden ze gezegd.
    Yesenia had geen werk.
    Haar enige uitvlucht was de prostitutie, maar ze wilde geen pro worden, zei ze.

    Wat nu?
    Ik moest snel denken, de tijd was beperkt en moest ook weer snel terug naar huis.
    Besloot om te blijven en het maar te proberen. In ieder geval kon zij het geld wel gebruiken, en als ik haar niet nam deed een ander het wel.
    Snel trok ik de kleren uit. De borsten van Yesenia waren al gezwollen, evenals de schaamlippen.
    Ze vroeg hoe ik het wilde hebben, en deed het rubber om.
    “Ga maar bovenop zitten” zei ik, want dat buikje is misschien lastig als ze onder ligt, dacht ik.
    Gewillig kroop ze bovenop. Gedurende het korte praatje daarvoor, had ik al de kans gehad om haar te strelen en op haar tepels te sabbelen. Helaas nog geen melk...

    Nog nooit had ik een zwanger meisje geneukt. Maar jongens wat gaat dat lekker.
    Yesenia was enorm strak, en haar schaamlippen waren zo gezwollen dat het bijna leek alsof ze haar doos binnenstebuiten keerde.
    Daarbij was ze ook nog lekker nat, zodat ze m’n hele balzak nat maakte met dat rijen.

    Ondertussen kneedde ik haar gezwollen borsten en keek goed naar haar gezicht. Je hoopt als man toch dat het meisje geniet, ook al doet ze het uit nood.
    Maar een Dominicaanse kan ook hard zijn. Yesenia had de ogen gesloten en hoewel ze als een ruiter te paard zat, kon ik geen uitdrukking waarnemen.
    Teder streelde ik haar buikje. “Hopelijk wordt ie niet kwaad” grapte ik in de hoop de sfeer een beetje te ontspannen.
    Geen antwoord.
    Nou ja, ik begon mezelf toch best wel lullig te voelen. Maar dat was misschien mijn ervaring.
    “Kom, ander standje” zei ik. Yesenia keek me vragend aan. Ik pakte haar middel en duwde haar zachtjes op haar knieën.
    Enfin, op z’n hondjes heb ik ’t toen maar afgemaakt. Yesenia is niet klaargekomen, maar dat had ik ook niet verwacht.
    Het was leuk om te proberen, zo voor de eerste keer. Meer niet.
    Ik gaf haar 15 piek in plaats van de 10 piek die we hadden afgesproken. “Kan je alvast melk kopen”, zei ik.

    Het was al weer veel te laat, en snel beende ik naar huis om te genieten van een welverdiende nachtrust.
    Maar het verhaal kreeg nog een andere wending, waar ik totaal niet op had gerekend.
    Eenmaal aangekomen in de straat waar we woonden, zag ik m’n toenmalige vrouw al in de deuropening staan.
    Als man weet je dan gelijk hoe de wind staat: Problemen!
    “Arturo, Dikke Theo zegt dat je met een puta in een louche hotel in de Duarte hebt gezeten”, doelend op een vriend die ik meegenomen had vanuit Nederland.
    “Wel allemachtig, lelijke klootzak!” dacht ik hardop. En als een harde crimineel: Altijd ontkennen.
    Maar het was al te laat, er was geen redden meer aan. Inmiddels waren de buren ook al komen kijken vanwege het schandaal op het late uur (bijna 12 uur 's nachts).
    “De duvel kent z’n kwaad niet” zei haar tante, die ook bij ons in huis woonde.

    Ik kon maar 1 ding doen: De buurt uit en ergens anders een onderkomen zoeken. En als Hollander in Santo Domingo zonder veel cash op zak, wat doe je dan?
    Uiteindelijk zou ik 3 dagen en nachten elders doorbrengen. Waar dat was, met wie en hoe, dat vertel ik de volgende keer.

    Arturo.
    La Espada De Bolivar Por America Latina!
    Porque el dia que despertemos, sabemos que el sol sale para todos!

  • #2
    Re: Dominicaanse Republiek: Santo Domingo, Avenida Duarte

    Mayuri.

    Na twaalven, geen plek om te slapen....geen geld genoeg om een redelijk hotel te nemen....
    Ik besloot naar de malecon te gaan. Daar was het niet zo link, en op de betonnen bankjes kon je zelfs nog een beetje slaap vatten.
    Het was ongeveer 20 minuten lopen. Eenmaal ter plaatse, was ik aangenaam verast. Overal lagen Dominicanen te slapen, in de perkjes, op de bankjes, op het gras!
    Nu ja dacht ik, val ik tenminste niet zo op, en ben er maar tussen gaan liggen. Het mooie is dat niemand je aankijkt, alsof het de normaalste zaak van de wereld is...ik voelde me daar meer thuis dan waar dan ook ter wereld op dat moment..
    Ik heb die nacht zowaar nog geslapen, al was het niet veel.

    De morgen kwam snel, 5 uur en iedereen stond op om de dagelijkse routine op te pakken. Ik had geen plannen, en besloot om wat te eten en te drinken te halen. Op de Malecon staan allemaal kleine kioskjes waar je sandwich enzo kunt krijgen, en ’t is zeker niet duur.
    Eenmaal gegeten voelde me ik al een stuk beter. Stilletjes dacht ik aan thuis, zou m’n vrouw zich al zorgen maken? Zouden ze me gaan zoeken?
    Al piekerend wandelde ik langs de Malecon. Nu ik toch alleen op straat was, kon ik het beste nuttig gebruik maken van de tijd.
    In de verte kwam mij een meisje tegemoet.

    Ik ging zitten op een muurtje langs de weg en wachtte tot ze langs kwam lopen. Ik bestudeerde haar aandachtig. Dat viel natuurlijk gelijk op, en ze bleef staan en zei “hola”
    Ik had goede ervaringen met dat eerste woord “hola” en besloot een gesprek aan te gaan.
    We lagen min of meer op dezelfde lijn, dat wil zeggen we hadden niets te doen. Dat was natuurlijk een schot voor open doel, en ik stelde zodoende voor om wat te gaan eten en daarna “zien we wel”.

    Nadat we zo’n beetje over de hele Malecon gewandeld hadden, was het tijd voor een hotelletje.
    Mayuri was best slank, en ongeveer 24 jaar oud. Lekkere tieten, kaalgeschoren doos maar niets speciaals verder. Wel had ze geboorte striemen waardoor ik meteen merkte dat ze tenminste 1 kind had.
    De seks was prima, zoals meestal het geval met Dominicaanse meisjes.
    Na afloop hebben we toen nog wat gewandeld. Ik vertelde haar dat ik alleen was en geen vaste verblijfplaatst had (leugentje om bestwil).
    “Nou dan ga je toch met mij mee” zij ze. Weer een schot voor open doel. Doen we maar, zei ik. En gelijk maakte ik me al een voorstelling hoe wreed ik haar die nacht zou nemen...

    We moesten met de bus. Bleek dat ze in een buitenwijk woonde, in de buurt van Boca Chica. Hoe dit oord heet weet ik niet meer. In ieder geval was het een zandpad wat eindigde in een handjevol half voltooide huizen. Een paar minuten later wees Mayuri haar “huis”.
    Een hutje van blokken met golfplaten erop. Jezus dacht ik, waar ben ik nou weer in terechtgekomen.
    Maar de gedachte aan een lekkere wip hield me op de been.

    Voor niets gaat de zon op, dus ook nu moest ik eraan geloven.
    M’n eerste opdracht was het betalen van een maandlange schuld in de tienda.
    Ik ging alleen want het was dichtbij.
    “Hoeveel is Mayuri u schuldig?” vroeg ik aan de eigenaar van de tienda.
    “Bijna 10 gulden” antwoorde hij.
    Ik betaalde de 10 gulden, voor mij was dat nog goedkoop!

    Weer in het hutje van Mayuri kwam ik erachter dat haar kind niet bij haar was. Waarom wist ik niet.
    Later zou dit duidelijk worden.
    Na een sobere maaltijd uit enkele schaaltjes zaten we buiten op een muurtje wat te praten over koetjes en kalfjes tot het donker werd.

    Het bed was een matras op de grond. Er was geen electriciteit. Water wel, niet uit de kraan maar in een grote schaal.
    Mayuri had ook geen meubels, en haar kleren hingen aan een waslijntje in een hoek.
    Ik lag uiteraard als eerste in bed. Poedelnaakt, m’n kleren ergens op een hoopje.
    Mayuri deed nog wat moeilijk, maar uiteindelijk was het toch zover.
    Die nacht heb ik me uitgeleefd op de meest barbaarse manier.
    Eerst haar laten pijpen, toen op z’n hondjes, anaal enzovoorts. Toen zij weer bovenop.
    Ze luste er wel pap van, nou ja ik ook dus dat zat wel goed.
    We sliepen niet veel. Telkens als ik even wegdoezelde, wreef ze haar bruine kontje tegen m’n lid. En begon het hele feest weer opnieuw.
    Tussen haar gekreun door hoorde ik de krekels buiten tsjirpen.

    Twee nachten duurde dit spektakel, we kregen weinig slaap maar omdat we niets te doen hadden overdag, sliepen we in die uurtjes. Buiten wuifden de palmen in de tropische wind.
    Laat in de middag gingen we naar de Colmado, daar waren gekoelde kokosnoten met suiker te krijgen. Goed tegen de dorst en ’t vruchtvlees stilde de honger ook nog een beetje.
    Vanwege de warmte zochten we verkoeling aan de kust, ’t was gelukkig dichtbij, enkel even de weg Santo Domingo – Boca Chica oversteken.
    Tot zonsondergang zaten we op de rotsen met uitzicht op de caribische zee.
    De tijd stond stil. Ik waande mezelf in een andere dimensie, volkomen onbezorgd, los van alle verplichtingen en beslommeringen. Ik dacht alleen nog maar aan Mayuri, aan haar rank bruin
    lijfje, grote amandel-vormige ogen en slanke, maar stevige benen, en zag mezelf met haar verstrengeld tot in de eeuwigheid.

    Maar zoals alles een einde heeft, kwam ook aan dit verhaal een einde. Beter gezegd, na de pret komt de strop.
    ’t Is ongeveer 4 uur ‘smorgens. Ik lig te beuken, Mayuri is wat aan de droge kant. Opeens voel ik een snijdende pijn in m’n pik.
    Geschrokken trek ik terug, terwijl op het bed een grote bloedvlek ontstaat.
    “Coño, je bent ongesteld geworden” roep ik verbaasd.
    “Hoe kom je daar nu bij, het is helemaal m’n tijd niet!” zegt Mayuri.
    Een verdere inspectie leert dat het probleem bij mij ligt; m’n voorhuid blijkt afgescheurd.....

    Gelijk stond ik weer met beide benen op de inmiddels veel te hete Domicaanse bodem. Hoe moest ik dat nu uitleggen thuis, ik was al drie dagen niet geweest, en als ik nu terug zou komen met een gescheurde pik........
    M’n vrouw had meerdere malen gedreigd dat ze m’n Jan Doedel eraf zou hakken terwijl ik sliep, als ze erachter kwam dat ik vreemd ging. Nu was dit de tweede keer, en voor mijn gevoel had ik het totaal en letterlijk verneukt.

    Maar dat was nog niet alles. Mayuri woonde alleen omdat ze geestelijk niet helemaal lekker was. Kut! Dat had ik weer. Van tijd tot tijd had ze namelijk woede aanvallen en stoornissen. Had ik in het begin helemaal niets van gemerkt!
    Die nacht probeerde ik een beetje te slapen. Ik was misselijk van de problemen. ’s Morgens toen ik wakker werd, was Mayuri er niet. Snel de inmiddels ranzige kleren aan, en kijken waar ze was.
    Mayuri zit buiten op het muurtje, en heeft een keukenmes in haar hand. “Arturo als je weg gaat dan krijg je een mes in je rug” zegt ze verbeten. Nu was het echt ernst.
    Erger kan het niet worden, dacht ik. Acuut ontwikkelde ik een nieuwe gave: Psychiater. Heb uren moeten lullen en haar beloofd dat ik zou helpen met het afbouwen van haar hutje.
    Eindelijk was ze zover tot rust gekomen dat ik zonder messteken weg kon komen.

    Ondanks de warmte zette ik ’t op een lopen alsof m’n leven ervan af hing..
    Het hele zandpad af in luttele minuten totdat ik aan de hoofdweg kwam naar Santo Domingo. Een door God gezonden bus uit Boca Chica met vrije plaatsen nam me mee terug.

    Ik besloot mezelf “aan te geven” en de problemen met optimisme tegemoet te gaan. Ik moest de bietenbrug op, zou m’n moeder zeggen.
    Als ik thuiskom is het verdacht rustig. Tante zit stilletjes in de woonkamer te naaien. M’n vrouw is er niet.
    “Ze zijn je aan het zoeken, ze was zo bezorgd” zegt tante.
    In ieder geval voelt ze nog wel wat voor me, dacht ik met enige opluchting.

    Even later komt m’n vrouw met dikke Theo thuis. Ze vraagt of ik honger heb. “Nou, ik heb al in drie dagen niet gegeten” zeg ik. Leugentje om bestwil.
    “Waar heb je in godsnaam gezeten?” Werd er later gevraagd. Maar ik had inmiddels m’n mond vol met een dikke plak Dominicaanse Salami....

    Ik weet niet meer hoe ik me er verders uit geluld heb. Weet wel dat het ongeveer twee weken duurde voordat pielemans weer in orde was, in ieder geval gedurende die periode “out of order”.
    Nou dat is pas straf!

    Arturo.
    La Espada De Bolivar Por America Latina!
    Porque el dia que despertemos, sabemos que el sol sale para todos!

    Commentaar


    • #3
      Re: Dominicaanse Republiek: Santo Domingo, Avenida Duarte

      Hola Arturo,

      Dit zijn ervaringen die je altijd zullen bijblijven...
      Ik vind het prachtig dat wij er op deze manier van mee kunnen genieten


      Grtz,Dolfie

      Commentaar


      • #4
        Re: Dominicaanse Republiek: Santo Domingo, Avenida Duarte

        we want more
        top je verhalen altijd, ik lees ze met veel plezier

        Commentaar

        Aan het werk...
        X