Antwerpen, Schippersstraat 06/1, Charlyn

Inklappen
X
Inklappen
  • Filter
  • Tijd
  • Toon
Clear All
nieuwe berichten

  • Antwerpen, Schippersstraat 06/1, Charlyn

    Zaterdag in het vroeg van de avond de Duitse Charlene bezocht. Ze zit er al een hele tijd dus vind ik het eigenlijk raar dat ik met de zoekfunctie en de alfabetische lijst niets over haar kan vinden. Vadaar dat ik er dus maar een nieuwe recensie over begin. Weet niet of ik haar naam goed geschreven heb, meeste van haar uiterlijke kenmerken zijn ook schattingen van mij.

    Ze is duits met lang zwart haar en een mooi figuurtje. Ze doet alleen SM, maar dat doet ze wel goed. Deze keer was alles nogal voorzichtig en de zaak een beetje aftasten, maar heb er het volste vertrouwen in dat het bij vervolg bezoeken steeds beter zal worden. Omdat ze alleen SM doet zal ik geen vaste klant worden, maar ze zal me wel van tijd tot tijd terug zien.

    Nu een paar dingen over de behandeling zelf. Was 100 euro wat voor een SM-sessie een normale prijs is, kan al vanaf 50. Eerst een beetje gevraagd wat ik wel en niet wilde, wat de goede allemaal doen de eerste keer. Ze was de eerste die ook mijn enkels vast bond de meeste dames binden alleen je polsen vast. Zak afgebonden, en tepelklemmen en een vinger in mijn kont. De gewone zaken dus zo een beetje, ook even een blinddoek voor gehad. Dat is altijd wel een aparte gewaarwording omdat je niet ziet wat ze gaan doen. Ze spreekt goed engels voor een duitse dame, maar nadat ze vroeg of ik duits verstond en ik hier positief op antwoorde, ging ze uitsluitend in het duits verder.

  • #2
    Re: Antwerpen, Schippersstraat 06/1, Charlene (goed)

    Sub,

    Een paar jaar geleden kwam ik nogal regelmatig bij Charlene (de naam heb je goed geschreven). Zelf vind ik haar nogal aantrekkelijk als meesteres. Ze is vrij lang en heeft mooi lang zwart haar, wat haar op zich al dominant doet uitzien. Ze doet alles vrij rustig aan maar wel erg intens. Ze heeft een kast voor leuke en pijnlijke SM-spullen en voor zover ik weet is niets te gek voor haar. Zeker als je er wat vaker komt gaat alles vanzelf en spontaan. En bovenal weet ze je iedere keer weer te verbazen met iets nieuws. Ze houdt zich ook aan je wensen en de dingen die je niet bevallen doet ze gewoon niet meer. Het verbaasd mij ook dat hier zo weinig geschreven wordt over een van de beste meesteressen van het SKW (ze is totaal niet te vergelijken met de andere Duitse pseudo meesteressen (no offense); Charlene weet van wanten ).

    Commentaar


    • #3
      Re: Antwerpen, Schippersstraat 06/1, Charlene (goed)

      Ik kom reeds enkele tijd geregeld langs bij Lady Charlyn (juiste spelling, heren, ga het Haar gerust eens vragen... wie weet krijg je een extra bestraffing voor het fout spellen van haar naam.
      Zoals p4p correct opmerkt is ze inderdaad een van de beste Meesteressen uit de buurt... eigenlijk zou ik graag zeggen "de beste"... maar ik kan moeilijk een vergelijking maken met de andere Dames in het SKW, aangezien ik er slechts enkele van aan de lijve ondervonden heb.
      Wat ik wel kan zeggen is dat Lady Charlyn gewoonweg fantastisch is. Iedere sessie met Haar is telkens weer een verrassing, meestal zelfs overweldigend.
      Zij stopt heel wat passie in haar werk, en in het gradueel opvoeren van gevoelens, pijn, vernedering, passie... en het aanwakkeren in haar 'subject' van de wil om telkens met haar verder te gaan, de grenzen te verleggen, en willen terugkomen voor meer.
      Ze heeft een uitgebreid assortiment van speeltuig, wat haar toelaat iedere sessie weer andere variaties uit te proberen, kalm, aandachtig en alles begeleid met haar sublieme stem waarmee ze tegelijk plaagt, uitdaagt, verleidt, vernedert, hypnotiseert...
      Een honderd procent aanrader, deze Dame. Neem het Duits er gerust bij, zo moeilijk is die taal niet, en het zorgt voor een pittig element in het geheel, de wereld die ze je via haar controle en strelingen ( of hoor je liever 'foltering') laat betreden.
      't is pas fijn met (een beetje ?) pijn
      "ce n'est pas être sage - qu'être plus sage qu'il ne faut" (Quinault/Lully - Armide)

      Commentaar


      • #4
        Re: Antwerpen, Schippersstraat 06/1, Charlyn (goed)

        is er bij haar ook een erotische kant aan sm? ik bedoel gaat ze ook gedeeltelijk naakt? mag je haar aanraken, borsten likken, teasen, face sitting, enzo? of alleen maar pijnigen en vernederen (wat niet zo mijn ding is)
        scout

        Commentaar


        • #5
          Re: Antwerpen, Schippersstraat 06/1, Charlyn (goed)

          Oorspronkelijk geplaatst door softscout
          is er bij haar ook een erotische kant aan sm? ik bedoel gaat ze ook gedeeltelijk naakt? mag je haar aanraken, borsten likken, teasen, face sitting, enzo? of alleen maar pijnigen en vernederen (wat niet zo mijn ding is)
          scout
          Mijn bezoek is al weer twee jaar geleden zag ik zojuist, en het is er nog steeds niet van gekomen om er een vervolg aan te geven.

          Ze heeft ook een erotische kant. Ze is goed in teasen en dergelijke. Doordat je vastgebonden ligt valt het niet mee om haar aan te raken. Is volgens mij wel mogelijk bij voldoende besteding, dit geld ook voor likken e.d.

          Ik zou het gewoon vragen, wat mogelijk is en wat niet. Ik weet ook nog goed dat ze bij mij toen met haar blote poes boven me stond, en probeerde extra uitgaven los te krijgen door over plassex te beginnen. Omdat het mijn eerste bezoek was ben ik er toen niet op ingegaan. Maar er is dus redelijk wat mogelijk volgens mij, je zult er dan echter wel iets dieper voor in je buidel moeten graaien.

          Grz Sub

          Commentaar


          • #6
            Re: Antwerpen, Schippersstraat 06/1, Charlyn (goed)

            Oorspronkelijk geplaatst door softscout
            is er bij haar ook een erotische kant aan sm?
            Ook mijn ervaring met Charlyn is van lang geleden, maar een ding weet ik zeker. Charlyn gaat ver, erg ver, heeeeeel erg ver
            Zoals Sub reeds schreef, vraag het haar gewoon aan deze aardige dame, nee heb je, ja kan je krijgen

            Commentaar


            • #7
              Re: Antwerpen, Schippersstraat 06/1, Charlyn (Uitstekend)

              Weer een hele poos geleden dat ik nog een bijdrage heb geleverd ivm deze fantastische meesteres in het SKW, vandaar…

              Na een sessie eerder deze week die vooral gekenmerkt werd door een overdaad aan klemmen en flogger-strelingen terwijl ik aan het kruis geketend was, ben ik vandaag alweer teruggekeerd bij Lady Charlyn.
              Ik kon mezelf er niet toe brengen niet opnieuw langs te gaan, aangezien ze er de volgende twee weken weer niet is…. Veel ‘nieten’… dus ’t moest wel.

              Na de gebruikelijke, in de stemming brengende, rituelen (alsof ik voor haar in de stemming moet komen), komt ze aan met een pracht van een lederen zweep.

              Alleen al de manier dat ze daarmee speelde, het leder door haar fijne handen liet glippen terwijl ze me daarbij bekeek….
              Wow. Koude en warme rillingen door heel m’n lijf.
              Ze heeft die zweep kundig gebruikt en toegepast op billen, buik, onderrug, dijen,… .
              Schitterend.
              Een beter woord is er niet voor.

              Na een tijdje van opwarmingsoefeningen met die superzachte, flirterig, plagende, strelende, bijtende zweepslagjes en –slagen, stelde ze een wijziging van scene voor.

              Ze verdwijnt even naar de achterkamer, me achterlatend met hard kloppend hart en kloppend ander orgaan… en komt terug met een voorbinddildo omgegespt die menig pornoacteur groen van nijd zou doen uitslaan. Het ding lijkt wel een klein boomstammetje.
              Ik geef toe dat ik me even een klein beetje benauwd voelde… maar altijd in voor een grensverleggende ervaring heb ik het ding eerst aangestaard en dan op haar wenken eerst gepijpt en dan met gel ingesmeerd. Daarna me in positie gezet, half liggend op het bed en heb haar voor het vervolg gewoon vertrouwd.
              Hoewel ik even dacht dat ze blufte met dat ding, (ik weet ondertussen nochtans dat ze nooit bluft), heeft ze tot mijn verbazing het ganse ding in me gekregen… ook tot haar verbazing bleek achteraf toen we even napraatten.
              Charlyn heeft me langdurig en zeer geil genomen, kalm en met zekere hand en heupbewegingen. Ik ben, denk ik, nog nooit zo geil geweest.

              Uiteindelijk ben ik toch mogen klaarkomen, … bekomen, … bijkomen…bij het genieten van een verfrissend drankje … en denkend dat ik snel terug zal komen.

              Snel 26 mei, dan is ze terug.
              't is pas fijn met (een beetje ?) pijn
              "ce n'est pas être sage - qu'être plus sage qu'il ne faut" (Quinault/Lully - Armide)

              Commentaar


              • #8
                Re: Antwerpen, Schippersstraat 06/1, Charlyn (uitstekend)

                Kort berichtje in verband met Charlyn... wat niet iedereen blijkt te weten (alhoewel ze dit schema al zeer lang volgt) :

                Charlyn werkt in 't SKW maar 2 weken uit de 4.

                Zo zal ze bijvoorbeeld volgende maandag (26/5) er weer zijn en dat tot 8/6.
                Daarna is ze terug op 23/6 tem 6/7.
                enzovoort.

                Ik vermeld het maar omdat ze mij dat vermeld heeft bij een van de eerste bezoeken die ik haar bracht... en ik heb nu ondervonden dat zelfs door de wol geverfde SM adepten in dit forum dit schema van haar niet bleken te kennen.
                't is pas fijn met (een beetje ?) pijn
                "ce n'est pas être sage - qu'être plus sage qu'il ne faut" (Quinault/Lully - Armide)

                Commentaar


                • #9
                  Charlyn: Semi-Opera in twee aktes: Proloog & Akte I

                  Gisteren en eergisteren heb ik opeenvolgend, twee uitzonderlijk indringende sessies mogen beleven bij Lady Charlyn.

                  Het ganse gebeuren, wat in feite veel en veel langer geduurd heeft dan de tijdspanne van die uren die ik bij haar doorbracht, heeft nu al voor mij epische vormen aangenomen.
                  Van daar ook de misschien wat rare titel bij deze recensie.

                  Een Semi-Opera (ook wel Masque genoemd) was een vorm van theater, muziek en dansspektakel wat vooral furore maakte in de 16e en 17e eeuw. Ze werden aanvankelijk voornamelijk opgevoerd als opluistering van festiviteiten aan het hof of bij vooraanstaande edellieden. In latere jaren groeiden de masque’s uit tot steeds omvangrijkere spektakels waarbij decor, attributen en aantal acteurs, zangers of dansers toenam. Één van de componisten die het beste uit deze spektakelvorm wist te halen is Young Sir Henry Purcell.

                  Het ‘spektakel’ tussen Lady Charlyn en mij in deze twee dagen was in vergelijking met zo’n Semi-Opera ‘minimaal’ (twee acteurs, geen echte muziek, een ondertussen zeer bekend decor … wel twee prachtige nieuwe attributen)… Toch was het voor mij een prachtopvoering vol onvergetelijke momenten, waarin alles in perfecte harmonie verliep.

                  Proloog “In rapture of innocent flame” (uit Purcell’s "Ode for the Birthday of Queen Mary”)

                  In de laatste dagen dat Charlyn in ’t SKW was in november had ze me gezegd dat ze een nieuwe zweep ging hebben als ze in december terug kwam. Ze had gesuggereerd dat, als ik tijd kon vrijmaken, ik de eerste zou zijn om er kennis mee te maken.
                  Vanaf dat ogenblik was er natuurlijk niks in de wereld wat mij had kunnen beletten om maandag 8 december bij haar te komen. Het was weliswaar niet de eerste keer dat mij een dergelijke eer te beurt viel, maar de vonkjes van plezier in haar ogen toen ze die suggestie deed, bleven in mijn geest gebrand. Een genster die zich daarna, iedere dag een beetje verder, in mijn lijf brandde, tot het bleef hangen ter hoogte van mijn onderbuik. Een vlammetje dat enkel wachtte op een zuchtje zuurstof om een wilde brand te worden.

                  Ik weet ondertussen maar al te goed wat Lady Charlyn met een zweep vermag. Haar aanwinst van enkele maanden terug, een Russische middellange zweep met een 5-tal strengen is zo zacht in de hand, even zacht als zij er soms uitziet als ze glimlacht. Het effect op de huid ervan is evengoed vergelijkbaar met Charlyn’s staalharde, schijnbaar aangeboren en volledig natuurlijke dominantie. Met de zachtheid en kracht van die zweep en diens Gebruikster in herinnering heb ik 2 weken lang gewacht, gedacht en verwacht.

                  Geen haartje op m’n hoofd dat er aan dacht, het vuurtje vroeger te laten ontvlammen, bij een andere dame bvb. Deze uitbreidende gloed was van mij en even goed van haar. Zij had het aangestoken, zij zou (en mocht) het laten opflakkeren tot het onbeheersbaar zou woeden… om zichzelf uiteindelijk uit te branden.

                  Sinds ik haar voor het eerst bezocht is ieder maand het verlangen toegenomen haar weer te bezoeken zodra ze weer terug in Antwerpen is. Een verlangen dat voortkomt uit het onvergelijkbare genot door haar gedomineerd te worden en door haar geleid te worden in het laten samensmelten van onderwerping, pijn en seksueel genot. Er is echter ook dikwijls een beduchtheid, die voortkomt uit het feit dat, zodra we ‘in sessie’ zijn, zij alle touwtjes in handen heeft, zoals we mer dan een jaar terug overeen gekomen zijn. Weliswaar blijft ze altijd binnen die enkele limieten die we ooit, lang geleden besproken hebben. Maar van de (veelvuldige) aspecten waarin zij vrij is te kiezen, maakt ze zo kundig gebruik dat ik mezelf dikwijls afvraag hoe het mogelijk is dat ik sommige dingen verduren kan… en hoe zij het voor elkaar krijgt mij daarmee ongezien hoogtepunten te laten bereiken.

                  Akte-1 Maandag 8/12 “If Love’s a sweet passion why does it torment” (Uit Purcell’s “The Fairy Queen”)

                  Maandag was eindelijk aangebroken.
                  Alles op het werk kon niet snel genoeg afgelopen zijn, mijn wagen ging niet snel genoeg en er zijn veel te veel verkeerslichten in België en zeker in Antwerpen. Op de Scheldekaaien staan de flits-cameras nog altijd na te dampen van al de flashes die ze hebben laten afgaan. De oude sleepboot die op de parking aan de Orteliuskaai staat, is door de luchtgolf die m’n auto produceerde, omgedraaid op z’n stutten en de platanen op de Brouwersvliet zijn van de slag alweer gesnoeid. Zenuwen die in die laatste minuten harder gespannen geraken dan een pianosnaar.
                  En als ik dan op haar raam afstap, en haar slanke gelaat zie, haar blik voel die door me heen brandt, dan begint er een rust over mij te komen, die een totale berusting wordt op het ogenblik dat ik bij haar binnenstap en een gepaste begroeting zeg.
                  Voor en na het uitkleden groet ik haar nogmaals, op meer gepaste, non-verbale wijze.
                  Zij begint te heersen. En ik wordt absolute kalmte. Zelfs de lichte gloed in mijn onderbuik schijnt zich terug te trekken, wachtend, eerbiedig.
                  Ik mag mezelf smukken, met één attribuut dat vrij vlot naar binnen schuift. Dat is voornamelijk om me mijn plaats nog maar eens duidelijk te maken, maar ook omdat ze weet dat het (1) een lekker gevoel is voor mij en (2) belet dat ik klaarkom door pijn alleen.
                  Een aantal klemmen op m’n balzak. Ze heeft er veel, van alle soorten, ook tamelijk huis-keuken-en-tuin dingen die ik soms ook gebruik om zaken die ik wil lijmen goed op elkaar te drukken. Ik heb ze ooit getest op m’n vingertoppen en kon me toen, jaren terug, niet voorstellen dat ik ze ooit op de meest gevoelige plekken van m’n lichaam zou kunnen zetten, verdragen, laat staan ervan genot voelen. Het genot kom echter niet enkel door de pijn, dat is iets wat ik veel later pas geleerd heb… het genot kwam (en komt) in eerste instantie uit het feit dit te kunnen doen omdat een meesteres het vraagt. En Charlyn weet als geen andere meesteres die ik voor haar gekend heb, of occasioneel bezocht heb, hoe zij dit element van mijn geest kan gebruiken, hoe ze het kan kneden, hoe ze het kan verder drijven, hoe ze het kan laten groeien en bloeien.
                  Sinds ze dat type van klemmen op me beginnen gebruiken is, moet ik altijd glimlachen als ik in een Brico langs het rek met lijmklemmen en houtklemmen loop.
                  Ze legt een zweep op bed. Een zwarte flogger, kort handvat met leer afgewerkt, zo’n twinting strengen. Zeer dun leer, zeer soepel. Ik mag ernaar kijken, de zweep beroeren. Ze weet dat ik niet alleen appreciatie heb voor het lichamelijke effect wat SM-attributen op mij hebben, ze weet ook dat ik de perfectie bewonder waarmee die dingen dikwijls gemaakt zijn. Welk vakmanschap de maker ervan moet hebben om iets te maken wat elegant is, wat een hoge fetisj-uitstraling heeft, wat mooi geconcipieerd is… terwijl het ook efficiënt is en zeer robuust. Uiteindelijk moeten die stripjes van amper 2mm breed een serieus pak Newton’s aankunnen (en nee, dat zijn niet de familieleden van de man met de appels). We praten erover ook, meestal, over de dingen die zij heeft of zou willen hebben, het mogelijke gebruik ervan, de mogelijke effecten (bvb rode huid, striemen, blauwe vlekken… doorbreken van de huid). Uiteindelijk worden zowel een meesteres als een onderdanige onderlegd in die dingen. En ik leer telkens bij, door haar. Over zulk speelgoed, de gebruiksaanwijzing ervan, en mezelf.
                  Ik mag knielen over de stoel. Ze zegt me voor te verwarmen met de andere zweep, de Russische, die ik goed ken, die ik vrees en die ik bewonder en verlang.
                  Ik mag tellen. Tellen in het Duits is een tweede natuur geworden. De getallenreeks in die taal is een excellent medium om een onmiddellijke feedback te geven aan Zij die slaat. Één van mijn favoriete getallen is 38 geworden. Het is een bijna perfect getal omwille van de ‘acht und dreizig’. De ‘a’ wordt zeer vlot een ‘aaa’, de ‘drei’ wordt ‘draai’ en ik kan lekker uitsissen op de ‘z’ en de ‘g’. Daarentegen is de 88 dan weer een soort overbodige luxe. De eerste ‘a’ tot daar toe, maar wat doe je met de tweede ‘a’ (want tegen dan gaat Charlyn’s arm alweer de hoogte in) dus geen tijd om effe uit te sissen.
                  Ze gebruikt de ‘Russische’ vooral om m’n achterzijde (van bovenbenen tot schouderbladen) van een ‘grondlaag’ te voorzien. Tsjak, tsjak, tsjak, opklimmend en amper overlappend.
                  Ze wrijft even over m’n rug. Heerlijke afkoeling, verrukkelijke aanraking.
                  ‘Nu’, zegt ze ‘gaan we kittelen’. Met een lachje in haar stem.
                  Ze neemt de nieuwe zwarte. Slaat een tiental keer op m’n bovenbenen. Stopt. En vraagt ‘Und ?’. En ik zeg iets van ‘Dat was niet zo hard, na de Russische’.
                  ‘Dus toch kittelen’ zegt ze. ‘Misschien iets harder?’. Antwoord is niet nodig. Ze begint er gewoon aan, in crescendo. Van beneden naar boven.
                  En dan voel ik het. Een eerste korte, lichte pijn als ik geraakt wordt. En dan, enkele seconden erna een soort tintelend gevoel, alsof er tientallen naalden over de plaatsen op mijn huid lopen waar de strengen net neergekomen zijn. Ik zeg haar dat en ze vindt het ‘interessant’ en gaat dan gewoon door.
                  Aan het eind doet ze een da capo op m’n bovenbenen. Ze staat afwisselend links en rechts van mij. Na enkele slagen merk ik dat ze de lengte van de zweep kent… de strengen winden zich bij ieder slag om m’n dij… de puntjes ervan tikken in een flits, meerdere flitsen, tegen m’n balzak. Ik word te luidruchtig zegt ze na enkele slagen. En ik tel. En zweet, en voel m’n balzak samenkrimpen en zich vastbijten in de klemmen. De gloed in m’n onderbuik begint te vonken, genstertjes die alle kanten uitvliegen.

                  Een zweep is het sublieme instrument voor een Meesteres. Oh, er zijn tientallen reeksen van gadgets en speeltuig wat men gebruiken en ondergaan kan. Maar met een zweep, die goed in de hand ligt, die aangewend wordt door een ervaren Dame, die neerkomt daar waar men het niet verwacht en soms wenst en soms ook vreest, daarmee kan een Meesteres een onderdanige helemaal bereiken. Binnen- en buitenkant. Het is een verbinding die op dat moment gelegd wordt tussen Haar en mij. Iedere tik, iedere gesel, iedere pijnprik, iedere slag is een deel van de code die enkel tussen ons twee begrepen wordt.
                  Pauze. De 1e laag is aangebracht. Ik ‘reiss mich zusammen’ zoals ze soms eist en soms toelaat. Ze rommelt wat in haar spullen in de kast. Ik nog steeds braafjes over de stoel geknield. De pijn in mijn rug, billen en benen wordt een gloed. Het vuur in m’n onderbuik begint te smeulen. Mijn halfharde pik wordt harder. Balzak krimpt samen. De klemmen bijten daardoor nog meer, vuurtje nog enkele calorieën hoger. Het geluid van haar hakken op de tegels klinkt als muziek, het geruis van haar huid tegen het lederen korset en rok is een muze.

                  Ik mag me omdraaien. Op bed ligt een andere, ook nieuwe zweep. Vrij lange, dikke handgreep. Prachtig leder, twee kleurig. De zelfde kleuren zijn gebruikt in de gevlochten strengen, 10 of 15 ervan. Een prachtstuk. Iets wat volledig bij haar past. Perfect. Ik zeg haar dat dan ook. Bewonderend. Voor de zweep en de Draagster.
                  Ik mag aan het kruis gaan staan. Met m’n gezicht naar de muur. En wordt vastgezet met armen en benen wijd. Ze fluistert wat (intiem en pervers) in mijn oor. En ze vraagt of ik klaar ben om verder te gaan.
                  Ik krijg klemmen op m’n tepels. Krokodillenklemmen, wellicht zo genoemd om hun getande, lange bekjes en de zeer krachtige veer. Het vuurtje begint op slag lange vlammen te produceren.
                  En ik mag weer tellen, zegt ze. Vanaf de eerste slag voel ik dat de zware strengen van deze zweep zowel zacht, bijtend, pijnlijk, strelend en kneuzend zijn. Het is of ik met ettelijke dunne knuppels geslagen wordt die tegelijkertijd ook nog eens het reliëf van mijn lichaam volgen en in alle plooien en op alle uitsteeksels een even grote kracht uitoefenen.
                  Na iedere twintig slagen rust haar arm even. Dan neemt ze een rijzweepje en zegt me wat achteruit te komen met m’n billen. Ze komt dan achter me staan, leunt soms met haar lederen korset tegen mijn gloeiende rug en met haar arm om me heen slaat ze dan enkele malen op m’n erectie. Nooit echt hard, maar genoeg om duidelijk te maken dat die daar rechtstaat door en voor haar.
                  Waar de ‘Russische’ me 30 keer streelde, en de ‘zwarte’ 50 maal mocht kittelen, doet de gevlochten zweep me van pure kracht 100-maal tegen het kruis drukken… en terug voor de volgende slag. Vijf keer herhaalt ze het refrein met de rijzweep. Vijf keer gaat het vuur alweer wilder branden. Maar er is geen indicatie van haar kant dat ze aanstuurt op een orgasme.
                  Af en toe fluistert ze me dingen in het oor. Met haar onvergelijkbare stem, zo dominant, bezittend, uitdagend, plagend, spelend. Perverse dingen. Zaken die ze ooit nog met me gaat doen. Na de 100, en na het laatste refrein voel ik haar achter me staan. Ze raakt me niet aan, ze kijkt, ik voel haar blik. Ik weet niet wat ze dan denkt, maar weten dat ze naar mijn achterkant kijkt die waarschijnlijk op dat ogenblik maar hitte uitstraalt dan de kerncentrale over ’t water, maakt me geil… en ook trots. Een beetje.
                  Als ze dan uiteindelijk zegt ‘das ist schön’, tsja, dan vergeet ik zelf helemaal dat ik eigenlijk zou willen klaarkomen. Dan denk ik ook dat het mooi is. Dat zij mooi is, en dat wat zij met mij kan doen ook mooi is. Op die momenten wil ik zelfs niet meer klaarkomen. Op zulke momenten is de golf van gevoelens, veroorzaakt door het totaal in haar macht te zijn, zo enorm veel rijker dan het pure lichamelijke, seksuele genot. Dan denk ik dikwijls om haar te vragen verder te gaan. Veel verder te gaan. Ik doe het meestal niet, uit respect voor de tijd, haar tijd. Ook uit respect voor onze overeenkomst van lang geleden: zij bepaalt, zij beslist.

                  ...ze vraagt wat ik morgen doe. Of ik ergens in de namiddag vrij ben. En ik, dommerikske, vraag nog of ze bedoelt dat ze wil dat ik terugkom.
                  Ergens, van tamelijk vroeg in de sessie, had ik het gevoel dat dit niet ging gaan over het bereiken van een orgasme. ‘k weet niet waarom. Haar gedrag misschien. Of de manier waarop ze mijn achterkant wel zeer uitvoerig en gelijkmatig voorzag van een haast egale gloed.
                  Ik blijf erect. Ook als ze me losmaakt en de klemmen verwijderd. Als ze die aan m’n balzak opent en er telkens een immense scheut pijn door me flits, springt m’n pik telkens enkele centimeter in de hoogte. Maar tegen dan is het fenomeen ‘ejaculatie’ zo goed als volledig uit m’n gedachten verdwenen. Ik geniet gewoon onwaarschijnlijk veel van de warmte in mijn lijf. De plug mag ik zelf verwijderen.
                  Op weg naar huis begin ik alweer de uren te tellen voor het vervolg. En het duurt lang voor de vlammen in m’n buik weer wat bedaren, tot een aanvaardbaar niveau.
                  't is pas fijn met (een beetje ?) pijn
                  "ce n'est pas être sage - qu'être plus sage qu'il ne faut" (Quinault/Lully - Armide)

                  Commentaar


                  • #10
                    Charlyn: Semi-Opera in twee aktes: Akte II & Epiloog

                    Akte-2 Dinsdag 9/12 “There's joy in my grief and there's freedom in chains” (Uit Purcell’s “The Indian Queen”)

                    Dinsdag was ik de kalmte zelve op weg naar haar. Sinds ik haar maandag verliet, was het of ik eigenlijk nooit weggegaan was. Dinsdagochtend zag m’n rug, mijn billen en benen er nog steeds schön uit. Vlekken, striemen, enkele kneuzingen, en kennelijk enkele plekken waar wat huid afgeschaafd was. Niks ‘ergs’. ’t Is al erger geweest.

                    Ook toen ik terug bij haar was in de namiddag, was het of we maar even uit elkaar gegaan waren. Voor een koffietje of zo.

                    Bij het uitkleden legt ze tweemaal vier metalen klemmen bij elkaar en gaat dan terug in het vertrek vooraan. Ik kleed me uit en maak een snelle inschatting waar die klemmen gaan geplaatst worden en ga dan in de gewoonlijke positie op haar wachten. Er zijn momenten bij Charlyn waarbij ze wachtpauzes in bouwt. Ik weet niet of ze dat bij iedereen doet, maar op mij hebben die meestal het (denk ik) beoogde effect… kalmte, en een soort aanvaarding.

                    Als ze terug in de kamer komt, moet ik gaan staan. 2 klemmen per tepel (ogenblikkelijke erectie als gevolg, zelfs al steekt het geweldig hard op m’n tepels die nog zeer gevoelig zijn van de dag ervoor), twee aan iedere zijde, achteraan op m’n balzak. Ik blijf staan, benen wijd.
                    Ze loopt om me heen, kijkt lang naar m’n rug en billen… en oordeelt dat er nog wat plekken overgeslagen zijn. Die corrigeert ze met de ‘Russische’ in enkele tientallen harde slagen.

                    Op haar bevel kniel ik dan, billen hoog, knieën uit elkaar. Ze slaat eerst van de zijkanten met de zwarte zweep op m’n bovenbenen. Dan komt ze in spreidstand over me heen staan, haar laarsjes tegen mij gedrukt. Van bovenaf slaat ze enkele malen op m’n billen en laat dan de zweep meer en meer tussen m’n benen terechtkomen. De snijdende pijn over m’n balzak … en mijn reactie erop, doet haar even stoppen en dreigen dat ze nog harder en langer gaat doorgaan als ik me blijf gedragen als een kind. Dus: op m’n tanden bijtend en innerlijk tellend, laat ik haar verder gaan… en plots is er dan die overgang, dat moment waarop de pijn ook genot wordt, waarop de houding genot wordt, waarop het feit dat Zij dit doet genot wordt. Dan open ik m’n benen nog meer en ga nog hoger met m’n billen. En dan hoor ik haar stem ook lichtjes veranderen. Dan is er synchronisatie, dan zijn ‘we’ weer vertrokken op een trip die niks ontziet. Tijdens tussenpauzes praten we soms een beetje, als zij begint. Anders stapt ze om me heen. Tik, tik, tik.

                    Af en toe hoor ik een ‘Jaaa’, wat aangeeft dat ze een mooi patroon begint te zien, dat ze ziet hoe ik me overgegeven heb, wachtend en hopend op meer.

                    Na een tijdje mag ik terug staan, de kast gaat open, ik krijg een lederen bandje om m’n balzak zodat die naar voor getrokken wordt.
                    Staand in het midden van de kamer krijgt dan mijn buik een behandeling met de gevlochten zweep. Af en toe, voor ik me moet omdraaien, doet ze er nog enkele bij op m’n rug. Het gloeien is nu totaal, ik kan enkel hopen dat ze voortdoet. Harder na iedere pauze. Met de zwarte zweep begint ze dan aan m’n bovenbenen en komt telkens korter bij ballen en pik. Na een tijdje slaat ze ook daar, eerst wat lichter maar gaandeweg harder.

                    Ze zegt me achteruit te stappen tot tegen het kruis en maakt armen en benen vast.
                    Haalt nog wat klemmen. Enkele op m’n armen, vlak bij de oksel en twee aan ieder bovenbeen zo kort mogelijk tegen m’n ballen aan.
                    Dan begint ze eerst te slaan met de gevlochten zweep op buik en borst, dikwijls de klemmen rakend. Als er af en toe eentje loskomt, raapt ze die op en plaatst ‘m terug op de oorspronkelijke plek. Pijnscheuten die het pijngevoel doorprikken. Alles resulteert in bliksemschichten die recht naar m’n pik flitsen. Daarna wisselt ze af met de zwarte fijne zweep waarme ze vooral bovenbenen, pik en balzak ‘kittelt’, de vlijmende striemen maken me nu alleen nog harder. Als ik nog kreun is het van puur genot, van pure overgave aan deze Furie. Als ik naar haar kijk, en de blos op haar wangen zie, en de gloed in haar ogen dan voel ik even niks meer, behalve ontzag en bewondering voor Lady Charlyn.
                    Ze is een Furie, maar één die nog nooit haar kalmte verloren heeft. Zelfs al gaat zij soms ook volledig op in het ‘spel’, zelfs al doet zij dingen soms gewoon spontaan, dan nog is Zij altijd even kalm en gecontroleerd.
                    Als ik haar op die momenten bekijk, dan smelt er weer een stukje van de harde bolster om m’n hart weg.

                    Soms kijken we elkaar ook recht in de ogen, ik denk dat mijn blik de ontketende furie in mezelf toont.. weg is kalmte. En zij kijkt dan zo indringend, een klein beetje vragend of onderzoekend, maar vooral met een wilskracht die me uitdaagt om weer een stapje verder te gaan.

                    De gevlochten zweep wordt opzij gelegd. De afwisselende slagen komen nu eens van de zwarte fijne zweep, dan weer van een rijzweepje. Met de eerste blijft ze me slaan op onderbuik, benen en ballen. De rijzweep tikt uitsluitend tegen m’n pik.
                    Ik vermoed waar ze naar toewerkt… en ik weet niet of ik die eindstreep haal.
                    Mijn lichaam onderussen goed kennend, draait ze af en toe aan de klemmen op m’n tepels. Met haar wondermooi, glanzend, gezicht vlak bij fluistert ze dingen in m’n oor en vraagt of ik ‘spritzen woll’. En ik knik alleen maar en kijk haar aan.

                    De slagen hernemen, nog harder. En de rijzweep slaat alom harder op de basis van mijn pik die nu stilaan fel rood is geworden, de eerste vlekjes dieprood verschijnen. Ik denk dat ie tegen de avond wel mooi blauw gaat zijn.

                    Ze stopt even. Keurt m’n lichaam. Ze komt weer op me af en fluistert enkele woorden. En ook iets wat betekent dat het ‘nu’ gaat gebeuren, en dat ik mag komen. Terwijl draait ze heel hard met de klemmen op m’n tepels en drukt haar in leder omhulde lichaam tegen m’n hete huid.
                    Dan neemt ze de rijzweep, tikt er mee tegen m’n ballen, slaat op m’n buik, basis van m’n pik … het wippen daarvan doet ons beiden denken dat ik zeer kortbij ben. Ze begint, niet te hard, op m’n eikel te slaan en verhoogt gaandeweg de kracht van de slagen. Na een aantal slagen zucht ik en zeg gewoon ‘ja’ … en dan slaat ze keihard, 1 keer, op m’n eikel.
                    Alles wordt gewoon even wit voor m’n ogen en met een kreet (denk ik), begin ik te komen. Eindeloos lang lijkt het wel.
                    Als ik weer bijkom, en half hang aan ’t kruis, staat ze daar gewoon te glimlachen.

                    Epiloog
                    “If future fortunes he should know before;
                    For by that knowledge of his Destiny
                    He would not live at all, but always die.
                    Enquire not then who shall from bonds be free,
                    Who 'us shall wear a crown or who shall bleed.
                    All must submit to their appointed doom;” ((Uit Purcell’s “The Indian Queen”)


                    We hebben lang gepraat, niet direct over de sessie. Wel over de interactie.
                    … en nu pas herinner ik me de mogelijke betekenis van een klein deeltje van dit gesprek…

                    Ik : ‘Een bullwhip van 2m zou zeer gepast zijn voor U’
                    Zij: “Jaa... maar daarvoor is deze kamer te klein”
                    Ik: “spijtig eigenlijk, nietwaar ?”
                    Zij: “Ja... maar als ik zo een zweep heb, kan ik ze nog altijd daar, buiten, op jou gebruiken”.

                    Ik zat met gebogen hoofd tijdens dat deel van het gesprek… toen ik opkeek kon ik niet meer uitmaken of ze in de richting van de achterkamer had gekeken… dan wel in de richting van de straat.
                    … in een eerdere posting heb ik geschreven dat ze… nooit bluft.
                    't is pas fijn met (een beetje ?) pijn
                    "ce n'est pas être sage - qu'être plus sage qu'il ne faut" (Quinault/Lully - Armide)

                    Commentaar


                    • #11
                      Vuurtje ?

                      Lange tijd geleden heb ik geleerd Lady Charlyn te vertrouwen en haar de vrije hand te laten in wat er gebeurt (of niet) tijdens een sessie bij haar. Zo ook vorige week.

                      Na haar glanzende laarzen uitvoerig gezoend te hebben, enkel gekleed in tanga en buttplug, zegt ze me op m'n buik op bed te gaan liggen. Ze zet mijn handen en voeten vast met de boeien en trekt de kettingen goed aan. Het beeld van een middeleeuwse pijnbank flits even door m'n hoofd... en tot mijn verbazing zegt zij dat ze me graag ooit zou oprekken op een folterbank. Het idee van die dikke kettingen, grote tandwielen en hefbomen brengt me helemaal in de stemming.
                      Wanneer ze over me heenbuigt om de boei aan mijn rechterhand vast te maken, strelen haar lange haren over mijn naakte rug. Was ik een kat geweest, had ik gesponnen.

                      Ze neemt iets uit haar kast en ik hoor het geluid van een aansteker. Opzij kijkend zie ik haar kalme maar intense gezicht verlicht door een kaarsvlam. Het speelse licht over haar strenge gelaat en de schaduw van haar gestalte tegen de muur zijn betoverend. Als ze zich over me heen buigt draai ik mijn hoofd de andere richting uit. Ik wil niet afgeleid worden daar haar schoonheid, enkel haar aanwezigheid voelen en ondergaan.

                      Het kaarsvet drupt het eerst tussen mijn schouderbladen wat mijn lichaam even doet reageren met een schokje. Ze zegt, uiterst kalm en geconcentreerd dat ik me moet beheersen. Ik ontspan. Met iedere prik van de hete was geef ik me verder over aan haar wil en speelse foltering.
                      Na ettelijke minuten heeft ze, voor zover ik kan voelen, een rechte lijn over mijn ruggegraat gedruipt en nadert de streek van m'n staartbeen. De prikkels leiden tot opwinding. Mijn spieren zijn nu volledig ontspannen... en ik krijg een erectie. Een lichte zucht verraadt me. Met een lachje in haar stem reageert ze hier plagerig op en zet haar prikkelende weg verder over mijn benen. In mijn knieholtes zijn de hete druppels alweer haast onverdraagbaar, maar ik beheers me uit alle macht. Uiteindelijk sprenkelt ze mijn voetzolen zo goed als vol was. Sommige plekken worden enkel warm, andere zijn zo sterk prikkelend dat ik een occasionele spiertrekking niet kan onderdrukken... nog andere plekken zenden scheuten van genot naar mijn scrotum.

                      Ik mag de kaars uitblazen. Wat ik met devotie en haar aankijkend doe. Mijn lichaam is gevuld met een zachte gloed.

                      Ze gaat terug naar haar vitrinekast. Aan de geluiden te horen, neemt ze er een zweep uit . Ze streelt er mijn rug mee. En begint dan mijn rug te geselen. Ik herken de zweep aan de manier waarop ze in mijn vlees bijt. Gans mijn rug wordt behandeld, mijn billen, bovenbenen en kuiten. Enkele malen gaat ze zo van schouders tot enkels. Ze gaat me tekenen, belooft ze, voor de volgende dagen.
                      Ze neemt een andere zweep. Wanneer ze daarmee over mijn rug aait, voel ik dat het de zware, gevlochten zweep is. Nog nasidderend van de vorige behandeling zet ik me schrap.
                      Maar vanaf de eerste zware slag over mijn schouders, word ik totaal ontspannen. Alhoewel de pijn intens is op mijn, waarschijnlijk rood vel, ga ik helemaal op in het geluid van de zweep, als ze door de lucht klieft als ze neerkomt op mijn lijf, zich om mijn zijde krult, zover dat m'n rechtertepel af en toe geraakt wordt.
                      Ze belooft dat ik nog dagen de striemen zal zien, dat ik nog dagen aan mijn Meesteres zal denken als ik zit. En ik wil het ook niet anders. Als ze zegt dat het begint mooi te worden, als ze zegt dat ze begint “Spass zu haben” dan voel ik, naast pijn en genot, ook trots en verbondenheid.
                      Uiteindelijk is er denk ik geen vierkante centimeter van mijn achterkant die niet gloeit en steekt en prikt.
                      Ik moet op mijn rug op de koude vloer gaan liggen.
                      De tanga mag uit en ik mag haar tonen hoe opgewonden ik geworden ben. Ik mag haar tonen hoe geil ze me gemaakt heeft.

                      Terwijl ik mijn voorhuid op en neer schuif over een keiharde erectie, gaat zij in spreidstand over mijn gezicht staan.
                      Mijn hele wereld wordt gevuld met het zicht onder haar lange kleed, van haar laarzen, haar nylon stay-ups met kanten boordje, het stukje naakt been daarboven, haar zwarte tanga die haar billen nog accentueert. Ik ben volledig in haar ban. Ik probeer niet te staren, maar de opwinding is zo sterk, de blik die ze me gunt zo innemend dat ik niet anders kan... en ik bedenk dat ze ook wil dat ik haar zo zie, dat ik kijk, dat ik bewonder en dat het zicht me opwindt.

                      Ze neemt een bekertje van de kast en, vooroverbuigend, zegt ze me te drinken.
                      Als haar kruidige champagne mijn mond vult en klokkend door mijn keel glijdt, kom ik klaar op een magistrale manier.

                      Uitgeput kom ik weer op de wereld.
                      Lady Charlyn zit op het bed en kijkt me glimlachend aan.
                      Het duurt enkele minuten voor ik iets samenhangend kan antwoorden op de dingen die ze zegt.

                      's Avonds zijn de striemen een netwerk geworden. Een stratenplan met een overvloed aan bewegzijzering naar ... meer.
                      't is pas fijn met (een beetje ?) pijn
                      "ce n'est pas être sage - qu'être plus sage qu'il ne faut" (Quinault/Lully - Armide)

                      Commentaar


                      • #12
                        (on) Kuisheid

                        Een regel, tussen Lady Charlyn en mezelf is die van kuisheid. En ik wordt geacht die regel strikt op te volgen.

                        Voor de jonge lezertjes: kuisheid betekent dat je geen sexuele daden stelt die niet aanvaardbaar of veroorloofd zijn.

                        Het hoogste gebod, onder deze regel, is niet klaar te komen zonder Haar toelating.
                        Eerder deze week, na een lange geile droom over dienstbaarheid en onderwerping en een kort solotripje, heb ik deze regel overtreden. Toen het sperma uit mijn gezwollen ballen spoot, voelde ik m'n hart zinken in de diepste schaamte.
                        Zoals het hoort heb ik Haar direct geïnformeerd over deze overtreding.

                        Haar oordeel was snel, direct en gerechtvaardigd.

                        Die dag heb ik in totaal twee uur met ijzeren klemmen mogen doorbrengen, afwisselend geplaatst op balzak en tepels, en af en toe op beide.

                        Gisteren heeft Zij mij een uur vastgeketend, geknield en met een zware leren kap over mijn ongehoorzame kop, tot mijn voeten en benen stijf en pijnlijk waren.
                        Daarna heeft ze me genadeloos gegeseld met enkele exemplaren uit Haar collectie zwepen.

                        Mijn straf is nog niet volledig uitgevoerd, de komende dagen zullen andere, waarschijnlijk meer vernederende gebeurtenissen plaatsvinden.

                        Lady Charlyn is niet zomaar een SM-dame achter een venster in ’t SKW. Nee, Zij is een Dame die, meer dan enige andere die ik ken, de titel “Domina” eer aan doet.
                        Ik heb gehoord dat zij duurder zou zijn dan anderen… Uit de tijd dat ik nog wel eens andere deuren durfde binnenstappen, weet ik toch dat men bij Lady Charlyn in goede en professionele handen is.
                        Lady Charlyn is een Dame die 100% te vertrouwen is. Streng als het moet, speels als het haar uitkomt, altijd zichzelf.
                        Een Dame in wiens handen je onderwerping veilig kan neergelegd worden.
                        't is pas fijn met (een beetje ?) pijn
                        "ce n'est pas être sage - qu'être plus sage qu'il ne faut" (Quinault/Lully - Armide)

                        Commentaar


                        • #13
                          Re: Antwerpen, Schippersstraat 06/1, Charlyn (goed)

                          Lady Charlyn al een tijd niet gezien en een andere dame met hetzelfde bordje (Sado BDSM) staat in haar vitrine. Daarnaast hangt er een bordje "Te Huur". Wellicht kan (mag) S.Ervin iets meer zeggen ?

                          Commentaar


                          • #14
                            Re: Antwerpen, Schippersstraat 06/1, Charlyn (goed)

                            Beste DeKonick,

                            je hebt je door de blonde haren in verwarring laten brengen.
                            Even terug in de tijd. Maanden terug had Lady Charlyn wat mêches in haar haar laten kleuren. Een tijdje erna had ze haar haren rossig blond laten kleuren.

                            Na haar gekende ravenzwarte haar was ze een Vossekonigin geworden.
                            Ze leek er nog indringender door, vond ik. Als ze me aankeek, vanonder die haren, dan zag ik haar ogen nog meer glinsteren van voorpret als ze weer eens wat nieuws (voor mij) ging uitwerken.

                            Door de zon, waarvan we niet écht verstoken geweest zijn, de laatste tijd, is haar kapsel stelselmatig geëvolueerd naar blonder en blonder en nu zo goed als toaal blond.

                            Echter, de haren zijn van kleur gewijzigd, maar haar zwepen liggen nog steeds even zacht en soepel en gezwind in haar handen.
                            Ze zwiept ze nog steeds even precies en gezwind met haar slanke armen.
                            Haar glimlach is nog steeds even innemend, verleidend, aanlokkelijk, kennend en verkennend.
                            Haar soepele lichaam wordt nog steeds even verrukkelijk geaccentueerd door de leder of lak rokken, kleedjes, kleden en corsetten.
                            Haar voeten bewegen de aarde nog steeds even zeker en zelfbewust en dwingend in laarzen, laarsjes of sandalen.
                            Haar benen zijn nog steeds dezelfde albasten pilaren die haar meesterlijke macht ondersteunen.

                            Haar stem is nog steeds even zacht, even aanmanend, even indringend.

                            Maar bovenal zijn haar ogen nog steeds zo fonkelend als diamanten, nog steeds zo fluisterend als saffieren, nog steeds zo onpeilbaar diep als parels die een diepzeeduiker met accuut zuurstofgebrek tóch aanzetten nog dieper te duiken, naar plekken waar hij nimmer dacht te komen.

                            Zat je weer naar Bollekes te kijken, DeKonick ?
                            Ogen vertellen veel meer, hoor.
                            't is pas fijn met (een beetje ?) pijn
                            "ce n'est pas être sage - qu'être plus sage qu'il ne faut" (Quinault/Lully - Armide)

                            Commentaar


                            • #15
                              Re: Antwerpen, Schippersstraat 06/1, Charlyn (goed)

                              Oorspronkelijk geplaatst door DeKoninck
                              Inderdaad afgeleid door andere Bollekes, alhoewel ik Charlyn de laatste tijd 's avonds veel tezamen met Simone (?) in de vitrine zie staan in de Schipperstraat 32/1 waar overdag onze lieve Tanja staat.
                              Charlyn werkt alleen overdag. Ze gaat wel eens praten bij Xen(i)a op Schippersstraat 32/1 bij het begin van haar dienst. Bovendien heb ik nog nooit iemand anders met Charlyn haar bordje gezien, of iets dat er op lijkt.
                              Sagaris

                              Commentaar


                              • #16
                                Re: Antwerpen, Schippersstraat 06/1, Charlyn (goed)

                                Is Charlyn nog actief ?

                                Commentaar


                                • #17
                                  Re: Antwerpen, Schippersstraat 06/1, Charlyn (goed)

                                  Oorspronkelijk geplaatst door Kaiser Sosze Bekijk bericht
                                  Is Charlyn nog actief ?
                                  Charlyn werkt nog steeds. Ze deelt de kamer met mijn favoriete Dame, Mirela. Ze werken om beurten 2 weken. Het is vandaag de laatste dag van Charlyn, vanaf morgen is het 2 weken de beurt aan Mirela, en daarna weer 2 weken Charlyn enz. enz.

                                  Commentaar


                                  • #18
                                    Straf

                                    De afgelopen weken ben ik in mijn communicatie met mijn Koningin provocerend en wat té assertief geweest.
                                    Mijn SMS’en waren soms kort en een beetje afstandelijk. Als ik Haar aansprak, klonk ik een beetje nukkig, of zei ik teveel de absoluut verboden zinsnede “Ja meine Königin, aber…”.
                                    Ik bespaar de details en de graduele opbouw van mijn onrespectvol gedrag, maar het was er. Ik gedroeg me te weinig onderdanig, te vrijmoedig. En ik gaf de indruk uitvluchten te zoeken.

                                    Ik zag niet dat er een storm aankwam. Ondanks het soort zesde zintuig, wat me normaal meldt dat er heibel op komst is… leek ik nu alle signalen te missen.
                                    Teveel met mezelf bezig geweest, waarschijnlijk, en daardoor mijn belofte Haar overal en altijd te dienen op een tweede plan geschoven.

                                    Op maandag barstte er een eerste bommetje. Plots stuurde Ze me weg, nadat ik pas enkele minuten bij Haar was.
                                    Dinsdag kreeg ik me daar een donderpreek via SMS, die me prompt door de grond deed zakken van … vrees voor Haar woede. Want woede was het wat Zij, in enkele korte, duidelijke, zinnen overbracht. Alsof Ze fysiek naast me stond, en met Haar dominante en tot in de ziel penetrerende stem, deze woorden in m’n oren fluisterde.
                                    Uit schuchtere vragen van mij, en kristalheldere antwoorden van Haar, werd het me snel duidelijk dat mijn lot in beraad genomen werd. En dat ik de nodige straffen niet zou ontlopen.

                                    Op dat moment werd het me duidelijk hoezeer ik tekort geschoten had. De vrees voor Haar woede werd vermengd met de wens inderdaad hard gestraft te worden. Om Haar woede te kalmeren. Om zo het weer waard te worden Haar te mogen dienen.

                                    Ik mag woensdag niet langskomen. Mijn nekhaar staat recht als ik Haar afwijzende SMS lees.

                                    Donderdag krijg ik de opdracht om 19:10 exact op mijn gewoonlijke plaats te staan…
                                    Tot overmaat van ramp, zit ik een uur vast in het meedogenloze Belgische verkeer.
                                    Ik dacht dat het op een totaal fiasco ging afstevenen. Dat alles wat W/wij gedaan hadden die afgelopen jaren, voor niets geweest was.
                                    Ik meld haar, met een hart dat me in de keel klopt, dat ik het niet haal.
                                    Haar antwoord komt vrij snel: ik moet stipt om 20u op een bepaalde plaats staan in het SKW. Zonder verder dralen.

                                    Eens daar aan gekomen (twee minuten laat), en ik me via SMS meld, belt Ze me op en gebiedt me naar een plaats verder weg van het SKW te gaan. Door het donker stap ik door de straten, niet wetend wat me wacht. Ik zie allerhande mogelijke scenario’s in mijn geest de revue passeren. Maar wat me het meest aanspoort is Haar gebiedende, kalme, maar van innerlijke woede trillende stem.
                                    Ze belt me, wanneer ik bijna daar ben, en ik meld dat dan ook. Van dan af blijft Ze aan de lijn, Haar stem lijkt wel een magneet die me steeds korter naar Haar toe brengt. Of naar het doel wat Zij voor ogen heeft.
                                    Ik kom aan waar Ze me hebben wil. Haar stem aan de telefoon gebiedt me naar een bank te lopen. Als ze zegt “nein, mehr Rechts”… weet ik dat ze ergens in de buurt is, en me ziet. Ik waag het niet even snel rond te kijken, naar de geparkeerde wagens, de duistere portieken.
                                    Ik moet bij de bank gaan staan. Haar stem zegt me 10 maal mezelf hard in de ballen te slaan.
                                    Slik.
                                    Er zijn wat passerende wagens. Enkele voetgangers verder op. Ik….
                                    “Mach es, sklave !”.
                                    Ik leg m’n GSM op de bank, spreid mijn benen. Trek m’n kruis strak met één hand. En sla me dan hard in de ballen. Bij de 8e slag, krijg ik niet enkel de slag te pakken, ik begin ook te kokhalzen. Bij de 10e kan ik amper nog ademen. Ik hijg wanneer ik de GSM weer op pak.
                                    Ik krijg het bevel te zitten en me 30 seconden lang zo hard mogelijk aan de haren te trekken.
                                    Wat ik prompt doe. Wetend dat Zij ergens, in de buurt, me in de gaten houdt.
                                    Daarna krijg ik het bevel de volgende dag bij Haar te zijn. Stipt. Ik mag verdwijnen.
                                    Klik.

                                    Vrijdag dan, kom ik in de latere namiddag bij Haar. Ik groet Haar nederig, terwijl Ze me kalm, maar snijdend zegt dat ze me zal straffen en me zal tonen hoe laag ik voor Haar nu ben. (het woord “Dreck” komt menigmaal voor). Ik ontkleed me. Met bonzend hart. En met een van angst bonzend hart. Angst zoals ik die sinds lang niet meer gevoeld heb.

                                    Ze gebiedt me te knielen voor Haar en bindt me een ballgag aan. Daarna gaat een lederen kap over m’n kop. Terwijl ze dat doet, en daarmee Haar controle over mij toont, en ook wanneer ik naakt op de koude tegels ga liggen, verandert het ritme van m’n hartslag. Het is niet langer van angst, maar van overgave voor Haar dat het hard slaat. En van de wens dat Zij weldra de kans krijgt (en hopelijk benut) een eerste deel van Haar woede uit te werken. Ik ben weer daar, in dat domein waar Zij heerst.

                                    Ze loopt om me heen, en Haar diepste, meest dominante …. en zo intens mooie stem, doet vernederingen over mijn naakte lichaam neerspatten.
                                    Weldra gevolgd door Haar speeksel dat ze met kracht over mijn ganse rug, billen en bovenbenen spuwt.
                                    Daarna hoor ik geritsel van Haar kleed.
                                    Ze besproeit me rijkelijk met Haar nectar. Ik moet me omdraaien en mijn borst, buik en onderbuik krijgen dezelfde behandeling.
                                    Ik moet me in Haar lichaamsvochten rondschuren over de vloer. De combinatie van beiden, maakt een gladde oppervlakte onder mijn lijf. Ze wrijft alles door mekaar op mijn lijf met de zolen van Haar laarzen. Af en toe drukt ze hard met Haar naaldhakken op de meest gevoelige plekken. Ik moet me geregeld omdraaien, zodat m’n ganse bovenlichaam volledig gebaad is in “Haar”. Ik voel me inderdaad “dreckig”, maar toch ook een beetje door Haar omhuld.

                                    Ze beveelt me, met de kap nog steeds op en het speeksel een poel vormend in m’n mond achter de ballgag, om de knoeiboel die ik gemaakt heb van Haar vloer op te kuisen. Een emmer water en zwabber staan klaar, ik zoek ze half op de tast, half door de piepkleine opening die Zij in de kap gemaakt heeft.
                                    Op blote voeten, glibberend over de vloer, poets ik zo goed ik kan de hele buurt waar ik gelegen heb en Haar vloer heb onteerd. Zij zit waarschijnlijk, met Haar ranke, koninklijke, prachtige gestalte op Haar stoel vooraan. Ik hoop dat mijn geschuifel en geslip Haar niet teveel stoort.

                                    Eens de vloer weer net is, beveelt ze me tegen het kruis te staan, sluit de kap weer volledig en ketent me vast. Ze haalt een zweep uit de kast, denk ik toch. Ik ken de geluiden.

                                    En Ze begint me, zonder waarschuwing, zonder één woord keihard te geselen. Mijn ganse rug, billen, bovenbenen, schouders moeten eraan geloven. Durf ik al eens te steunen, dan slaat Ze prompt, zo mogelijk nog harder, tweemaal op precies de zelfde plek. Ik gloei, en kreun (innerlijk). Ik voel me geveld worden. Het laatste beetje trots wordt uit me weggeslagen.
                                    Ik recht mijn rug en tracht Haar daarmee te tonen dat Zij alle recht heeft. Uiteindelijk slaat ze van onderen enkele malen keihard tussen m’n benen. De omkrullende striemen van de zweep raken mijn penis, die hangt, want een erectie krijgen durf ik niet, en wil ik niet, en kan ik waarschijnlijk niet. Want dat is nu eenmaal niet de bedoeling.
                                    Genot is er wanneer Zij dat wil, beloning is er wanneer Zij het geven wil, straf is er wanneer Zij zo geoordeeld heeft.

                                    Bij het afscheid moet ik ook de zolen van Haar laarzen aflikken, want dat deel van de knoeiboel had ik nog niet verwijderd.

                                    Ik krijg te horen dat ik terug aan de onderkant van de ladder sta. Dat ik niets ben voor Haar. Alweer komt het D-woord geregeld voor.

                                    Het zal me leren.
                                    En leren wil ik.
                                    En leren kan ik enkel van Haar.

                                    (wordt waarschijnlijk vervolgd)
                                    't is pas fijn met (een beetje ?) pijn
                                    "ce n'est pas être sage - qu'être plus sage qu'il ne faut" (Quinault/Lully - Armide)

                                    Commentaar


                                    • #19
                                      Introducing Erna (1/2)

                                      Mogelijk denken lezers (m/v) van mijn berichten over mijn ‘bezoekjes’ aan mijn Koningin dat die voornamelijk gebaseerd zijn op mijn nood/voorkeur/voorliefde voor het ondergaan van pijn en vernedering om zo een bepaalde vorm van bevrediging te krijgen.

                                      Dat zou dan slechts zeer gedeeltelijk beschrijven wat O/ons samenzijn inhoudt.
                                      Ongeveer zo’n 1 procent, zou ik schatten.

                                      Ik vertel wel ooit, ergens, wat meer over dat “SM”-gehalte van O/onze sessies.
                                      En hoe dat zeer snel na de eerste weken nadat ik mijn Koningin heb mogen ontmoeten zo goed als volledig is opgegaan, opgelost, in iets wat veel intenser is dan het pure erotische aspect van onderwerping en pijniging.

                                      Vandaag, beste lezertjes, wil ik het hebben over iets (of iemand) wat O/onze gemeenschappelijke creatie is. Ik neem een stap in het ongewisse met dit alles, maar kan eigenlijk niet anders meer.

                                      Ik had óók wel een ander pseudoniem kunnen bedenken om het onderstaande te schrijven.
                                      Om “s.ervin” gescheiden te houden van mijn alter ego.
                                      Maar zo werkt het niet. En eerlijk is eerlijk.
                                      En de omstandigheden zijn gewijzigd.

                                      Ik ben wie ik ben, en ik doe alles met zeer open ogen en ben over vele emotionele dingen rationeel. Zelfs over liefde, zelfs over perversiteiten en zelfs over mijn onderwerping aan de wil en wensen van mijn Heerseres.
                                      En ik heb er geen schaamte over. Want alles klopt. Als een opera van Lully, als een orkestrale suite van Bach, als een liturgische aria van Vivaldi, als een ode van Purcell.

                                      Ik wou met dit bericht Erna voorstellen en haar voor de rest aan het woord laten over iets wat enkele weken geleden gebeurde, op een zonnige oktoberzondag in het SKW en op weg daar naartoe.
                                      Vanaf hier is Erna, mijn alter ego, aan het woord. Veel leesplezier.



                                      Het hing al enkele dagen in de lucht, dat Lady Charlyn Haar Erna weer bij zich zou willen. W/we hadden het er nog over, een tijdje ervoor, tijdens activiteiten die ver buiten het SKW plaatsvonden. Om één of andere reden lijkt Zij gemakkelijker dingen tegen me (Erna) te zeggen dan tegen “s.ervin”. Raar toch, of eigenlijk niet, wat niets is ‘raar’ aan Lady Charlyn.

                                      (ik probeer even enkele herinneringen aan glimlachjes en zoete woordjes en zachte richtlijnen van Haar tijdelijk opzij te schuiven, want ik heb iets te vertellen, en anders kom ik daar niet aan toe en begin prompt nog in het roze te schijven).

                                      Deze zondag (waarover dit allemaal gaat), hadden W/we een min of meer precieze afspraak.
                                      Tot bleek dat ik vroeger dan gepland mijn woonplaats kon verlaten. Gedrevenheid helpt, blijkt dan weer.
                                      Ik stuur Haar een SMS’je en Ze is akkoord dat ik ‘en femme’ naar Haar kom, in plaats van me bij Haar te transformeren.

                                      Ik maak dus eerst de omweg naar m’n ‘boudoir’ zoals ik de plek ben beginnen noemen waar ik het gros van mijn kledij, schoeisel, schmink, schmuck en andere dingetjes heb.

                                      Op weg daar naar toe maak ik een checklist.
                                      Ik besluit te gaan voor ‘minimal effort and maximal effect’. Dus geen valse wimpers en de eye-makeup moet niet overdreven perfect zijn.
                                      Geen nagellak en ringen maar gladde handschoenen.

                                      Het ensemble had ik al een tijdje in gedachten.
                                      Knielange leder rok, met split tot halfweg m’n dij, een zwarte kanten top en daarover een gebroken witte blouse die ik van Lady Charlyn kreeg.
                                      40den holdups, m’n lekkere zachte sandalen van Hedgren met 7cm hakken en super zachte lederen bandje over de tenen en een bredere rond de enkel.
                                      Perfect om mee te stappen, er sexy en classy uit te zien, en om er mee auto te rijden.
                                      Dan nog een passende brede riem in wit en zwart.
                                      Verder natuurlijk zwart ondergoed en een leren jasje.
                                      Nog even wat zilverkleurige schmuck aan en ik vertrek door de kleine dorpsstraatjes weer richting Antwerpen.

                                      Dan, plots, een bijna-ramp.
                                      Één of andere vent die in z’n dikke Ford uit een zijweg komt geschoten waar hij geen voorrang heeft.
                                      Ik kan nog net helemaal naar links uitwijken. Ik zie in m’n rechterspiegel dat z’n voorkant ei zo na mijn achterbumper mist.
                                      M’n hart klopt als gek….
                                      Maar (in tegenstelling tot jaren geleden, wanneer ik voor het eerst volledig gekleed naar m’n Konigin reed, en het bijna in m’n slipje deed van angst dat ‘men’ zou zien dat ik een travestiet ben) ik dacht zo van “verdomde gek”, en moest giechelen (heeee, ik kán ook giechelen als ik het echt wil, weer een achievement) bij de gedachte dat hij nu die domme blondine zat te verwensen omdat hij (hopelijk) met z’n smoel tegen z’n stuur gesmakt was.

                                      De verdere rit was een pretje.
                                      Zonnetje.
                                      Autoraam een beetje open zodat een briesje m’n lange ros-blonde haren doet rondwarrelen.
                                      Zalig weertje om een rok te dragen.
                                      Echt waar, jongens, moeten jullie ook eens proberen. Als het zo’n 16 graden is. Dat gevoel van warmte omwille van de nylons en dat af en toe streelzachte koele zuchtje lucht onder je rokje, rond de rand van je slipje. Heerlijk.
                                      Natuurlijk zit bij mij altijd ook alles netjes weggestopt. Een techniek die eigenlijk eenvoudig is, zelfs al lijkt het allemaal een beetje pijnlijk. Ik wil geen bultje, en het wegstoppen is een sleutelmoment in de transformatie.

                                      Het is zondag, dus ik kan op de Brouwersvliet parkeren. Niet dat het me nu nog stoort om even te wandelen. Zo’n 3 jaar geleden lag het even moeilijker, maar toen al waren die twijfels eenvoudig te beheersen… mogelijk vertel ik dat nog eens.
                                      Ik hoef me voor niemand te verbergen.
                                      Enkel als er jonge kinderen in de buurt zijn, dan draai ik het hoofd zo dat ze een ‘beeld’ zien van een vrouw.

                                      De rest kijk ik recht in ’t gezicht. Ik hou van de reacties.
                                      Zo ook vandaag.

                                      Een familie. Allemaal even oud of ouder dan ik.
                                      Een vrouw uit het gezelschap kijkt me aan en herkent natuurlijk direct de ‘origine’. Venten lijken er altijd even over te doen om het onderscheid te zien, maar vrouwen zien het meestal vrijwel direct.
                                      Ik kijk haar aan, glimlach als een engeltje en zij draait met haar ogen op een manier die ik kan appreciëren. Zo van ‘ho hemeltje’. Maar met een (niet-negatieve) geamuseerde blik…. En een beetje appreciërend (denk ik toch).
                                      Deed me denken aan de blik van het verkoopstertje bij Brantano waar ik deze sandaaltjes kocht. Toen zij de maat zag, zag ik het licht in haar ogen veranderen. En toen ze me aankeek dacht ik ‘die krijgt een vochtig poesje, het schatje’. Dus ik heb dat verkoopstertje bedankt met een brede glimlach en een schuin hoofdje en een totaal onschuldige blik die moest zeggen ‘tsja, zo ben ik…. Tot de volgende soldes’.

                                      Terug naar dit bericht en het SKW.

                                      Zoals zo dikwijls wordt ik aangekeken, aangeroepen, aangelokt door enkele van m’n halfzusters wanneer ik uit de Blauwbroekstraat het ‘driehoekje’ voor de kamer van mijn Meesteres betreedt.
                                      Ach, die meisjes met iets meer… als ik het wetenschappelijk beoordeel staan ze volgens mijn interpretatie van Darwin’s ‘survival of the fittest’ al zoveel verder dan ik op de weg naar…. Perfectie … Perfectie, die ik direct daarna mag zien, daar pal voor me, wanneer ik mijn Heerseres zie en zie hoe Ze me bestudeert, en me naar Haar toe leidt met Haar innemende blik.
                                      Ik krijg vleugels en laat m’n hakjes vrolijk over de bestrating klikken en klakken om zo snel mogelijk bij Haar te zijn.

                                      Bij binnenkomst begroet ik Haar…. En veeg daarna de sporen van m’n lippenstift van Haar prachtige nieuwe lederen overknee-laarzen. Ze ziet er weer zo Práchtig uit. Lederen super-sexy jurk, laarzen die tot haar billen reiken, een aanblik die me verzwelgt.

                                      Ik moet me even showen. Eerst met jasje, dan zonder jasje.
                                      Als ze dan zegt “wird ja jedes Mal besser” dan glunder ik van trots en ook van dankbaarheid dat Zij me zover geleid heeft. Dat ik geen bibberende knietjes meer heb zoals pakweg 3 jaar terug, maar me nu helemaal op m’n gemak voel.
                                      Hier binnen en daar buiten.
                                      Als Erna.
                                      Haar Erna.

                                      Tijd voor m’n ‘werk’-kostuum van de dag.
                                      Blouse uit. Het kantentopje bevalt Haar.
                                      M’n zwarte rok mag ik wisselen voor dat heerlijke fetish rode lederen rokje wat W/we niet zolang geleden samen kochten. Is eigenlijk een lap vooraan en achteraan, bij mekaar gehouden door veters aan de zijkanten. Super. Voelt ook nog eens lekker aan. Fijn leder, goeie makelij. Perfect fit.
                                      Daarna m’n rode sandalen met 1cm hak aantrekken. En we kunnen weer.

                                      Mijn Koningin zegt me dat er later bezoek komt.
                                      Dus ik mag eerst poetsen.
                                      Afstoffen.
                                      Met de plumeau die in de toiletkast staat.

                                      Terwijl ik zo het kruis en de verschillende objecten en vitrinekasten in Haar speelkamer afstof, zit Zij vooraan.
                                      Mijn Koningin is uitermate spontaan.
                                      Altijd.
                                      En plots schuift ze het gordijn tussen voor- en speelkamer helemaal open.
                                      Ze wil dat ik gezien wordt vanaf de straat.
                                      Alweer.
                                      Ergens roert er zich iets.
                                      Ik stof een beetje korter naar de opening tussen beide kamers toe.
                                      En fluister/zeg… “zal ik een vooraan ook afstoffen, Meesteres?”
                                      Nein’ zegt Ze ‘es gibt gleich Besuch für Meine Erna’.
                                      Ik wordt gewoonweg zacht in m’n onderbuik bij het idee.



                                      (wordt vervolgd)
                                      't is pas fijn met (een beetje ?) pijn
                                      "ce n'est pas être sage - qu'être plus sage qu'il ne faut" (Quinault/Lully - Armide)

                                      Commentaar


                                      • #20
                                        Introducing Erna (2/2)

                                        Erna, die Plaudertasche, gaat verder…

                                        Een beetje later staat er een tamelijk imposante man voor de deur van mijn Koningin.
                                        Iemand die Ze kennelijk geïnformeerd heeft over Erna.
                                        En ik realiseer me, stoffer in de hand, dat hij voor mij komt.
                                        Nerveus?
                                        Het verbaast me een beetje dat ik het absoluut niet ben. Ik weet me veilig bij Haar. Absoluut veilig.
                                        Zoals in andere ‘speciale’ situaties waarin Zij me geplaatst heeft, weet ik nu ook dat Zij alles onder controle heeft.

                                        Ik zet de plumeau in een hoekje en ga in een verleidelijke pose staan. De man komt binnen en verdwijnt uit mijn gezichtsveld achter de tussenmuur terwijl mijn Heerseres de gordijnen dichtschuift.
                                        Ik volg Haar bewegingen die zoals altijd rustig en doelbewust zijn en ik voel Haar kalmte.
                                        Als Zij tegen de man zegt verder door te komen, weet ik dat het nu aan mij is.

                                        Wanneer hij voor me staat (ondanks mijn hakken … 10cm en niet 1cm zoals in ‘deel 1‘ geschreven… is hij zeker een kop groter dan ik), kijkt hij me een beetje vermaakt en liederlijk aan.
                                        Ik zeg iets van “Hallo, wie geht’s dich” (Mijn Koningin praatte ook met hem in het Duits en hij antwoordde vlot, dus ik ga ervan uit dat hij een landgenoot van Haar is).
                                        En als hij zegt “gut, danke, bisschen aufgeregt…. aber du auch weil ich sehe eine harte Schwanz unter dein Rockchen” zeg ik een met een verongelijkt stemmetje dat dat plooien in mijn rokje zijn, terwijl ik die glad strijk met mijn in operagloves gestoken handen. Denkend “wat denkt hij wel?”.
                                        Lady Charlyn komt tussen en bepaalt daarmee direct de regels.
                                        Ze zegt “genau, Erna darf keine Erektion haben, aber da” (en ze wijst naar zijn kruis) “gibt’s ein harte Schwanz, schau es”, en wijst dan de man aan tegen een muur te gaan staan. Op Haar aanwijzingen opent hij z’n broek en haalt hij z’n echt wel zeer dikke knuppel boven. Echt waar, een prachtinstrument. Ik ben niet gay of zo, maar dit is een prachtlul. Vanuit een kunstzinnig perspectief gezien dan …. en ook vanuit het oogpunt van een sletje die nu geknield tussen z’n gespreide benen zit, met de billetjes rustend op haar eigen naaldhakken, en naar deze half-erecte imposante spermabron staart… met een beetje een vochtige mond…. Tsja, rollenspel, of realiteit. Of beide.

                                        Ik wordt bevolen O/onze gast een condoom aanpassen.
                                        Natuurlijk doe ik het weer omgekeerd. Blondjes, he.

                                        Prompt alweer een perfect voorbeeld van hoe mijn Meesteres alles in de gaten houdt en superclean is in alle dingen die Ze doet.. Ze belet me het condoom, dat zijn eikel reeds raakte, om te draaien om het zo te proberen en geeft me een nieuwe.
                                        Heel de situatie: die man, volledig gekleed behalve dan z’n open gulp, dat dikke apparaat wat mijn richting uitwijst, mijn Meesteres die me een zacht klapje tegen de kop geeft terwijl hij het nieuwe kondoom over z’n lul trekt (beetje bevend van geilheid), weten dat dat klapje tegen mijn kop twee dingen betekent… doet me even zo breed glimlachen dat ik bijna de slappe lach krijg…. Wat Lady Charlyn kennelijk bemerkt want ze duwt mijn kop naar z’n lul en beveelt Haar Erna te zuigen. Lutschen. Blasen. Geil machen.
                                        Hoe rijk een taal kan zijn.

                                        Ik open mijn lippen en laat hem naar binnen glijden.
                                        Het is mijn opdracht om hem zo hard mogelijk te pijpen. Af en toe duwt Haar hand mijn hoofd naar voor, zodat z’n eikel bijna mijn keel inschuift.
                                        Terwijl ik pijp hoor ik H/hun conversatie.
                                        Speciaal gevoel, te weten dat Z/ze het over mij hebben. In 3e persoon natuurlijk. Is trouwens beter voor O/ons 3.

                                        Zij vraagt hem of ik het goed doe. Uit z’n gekreund antwoord leidt ik af dat het niet slecht gaat. Uit de hardheid van z’n eikel tegen mijn verhemelte ook trouwens. Maar dat zijn misschien teveel technische details voor sommige lezers.

                                        Na enkele minuten wordt ik geboden te stoppen en te verdwijnen naar de achterkamer.
                                        Terwijl ik Haar bezig hoor met het aanwenden van Haar magie op de man, kijk in de spiegel, kam mijn haar een beetje en breng mijn make-up in orde. Gagging’s a bitch when you’re wearing eye-makeup.
                                        Ik doe wat nieuwe lippenstift op en bewonder het rode lederen rokje wat Zij voor me koos enkele weken terug.
                                        Inderdaad, zoals Zij zei, met zwarte “blickdichte Strümpfen” past het perfect en laat mijn slanke benen mooi uitkomen.
                                        Ondertussen hoor ik vaag hoe mijn Meesteres de man zit op te geilen. Ze is zoooo ongelooflijk kundig. Ik wordt er haast zelf geil van, maar weet goed genoeg dat het vandaag niet daar om gaat.
                                        En ik vind dat perfect in orde.

                                        Als ik terug naar de speelkamer geroepen wordt, staat de man tegen het kruis.
                                        Naakt.
                                        Veter rond z’n balzak.
                                        Ik kijk niet naar alle details, maar weet dat Ze hem met een ketting en halsband aan het kruis heeft vastgemaakt.
                                        Z’n pik ziet er nu gans hard uit. Precum.
                                        Nieuwe kondoom aan en ik mag weer pijpen.
                                        Dit maal streel ik ook z’n balzak. Uit Haar woorden maak ik op dat deze jongen al tweemaal “gespritzt” heeft bij andere dames en dat hij bij O/ons kwam voor een derde ontlading.
                                        Is toch een eer, of niet?
                                        Z’n ballen hangen een beetje slap en uit ervaring (er zelf ook hebbend) weet ik dat dit een lange namiddag kan worden.
                                        Maar terwijl ik pijp, doet mijn Heerseres dingen met hem.
                                        Iedere keer dat Zij naast mij komt staan en hem dingen toefluistert, of iets met z’n lichaam doet, bemerk ik een verharding van zowel penis als scrotum.
                                        Soms steunt Ze met Haar laars tegen mijn naakte schouder. Het contact met Haar brengt me langzaamaan in die speciale staat, sub-space, ik ben in Haar, in O/onze wereld.

                                        Af en toe vraagt Ze hem hoe ik het doe.
                                        Als hij op een moment zegt dat hij even een tand voelde, haalt Ze Haar nieuwe superdunne rijzweepje uit de vitrinekast en tikt me hard op de billen (die ik toon omdat Zij me beveelt mijn rok op te heffen).
                                        Iedere keer dat hij daarna een minder dan positief antwoord geeft, krijg ik enkele forse tikken. Dit rijzweepje is kwaliteit. Het snijdt. Het is als een mesje. Het is als een gesist woord van mijn Meesteres.
                                        Ik voel een speels moment… ik laat mijn kaken een beetje ontspannen… hij zegt “ich fuhle ein Zahn” en Zij bestraft me met enkele perfect geplaatste tikken. Ik heb even echt zin in z’n lul te bijten. Verrader

                                        Op een bepaald moment moet ik ****ig rondstappen… mijn benen en billen tonen, mijn rokje opheffen, mijn kontje tonen, met mijn billen de man z’n lul berijden.
                                        Want, zegt mijn Koningin, “du braucht es Erna”. En als Zij dat zegt, ja, dan heb ik het ook nodig. Om nog eens voor Haar “gefickt” te worden.
                                        Ze belooft ons beiden dat dat fick-moment nog komt.
                                        Maar dat zal niet voor vandaag zijn.

                                        Uiteindelijk mag ik (van zeer kortbij) toekijken hoe Zij vakkundig de man “absamt”. Het is zo’n geile omschrijving en zo’n geil zicht wanneer Zij met Haar zwarte latex handschoen die dikke penis staat af te trekken en ondertussen de meest perverse en geil dingen vertelt alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
                                        Ik vang de kwak op in een keukenrolpapier.
                                        En melk daarna de laatste druppels uit z’n pisbuis. Ik weet hoe storend het is, dat restant aan sperma in je lul. Wat een beetje daarna verhard en/of lichtelijk ruikt. Dus ik melk goed en clean.
                                        Hij zegt me ‘danke’ en ik zeg ‘gerne gemacht’ met mijn liefste stemmetje.

                                        Nadat de man vertrokken is, mag ik poetsen en terwijl praten W/we na.


                                        ’s Avonds heb ik een sub-drop.
                                        Maar monter weer volledig op als ik een SMS’je krijg van mijn Koningin “Erna hat Heute gut gearbeitet…”.

                                        Prachtvrouw. Royaal en pervers en diepzinnig.